Eén van hen was de 18 jarige Mark.... en dat ben ik! Ja ja jongens (en meisjes) we hebben afgelopen zondag een heel vet iets mee mogen maken in onze kerk! Iets wat nog nooit eerder vertoond was. En niet dat het gaat om het record dat we hebben neer gezet, maar het geeft wel aan dat er iets borrelt in de kerk. Wel 15 jonge mensen hebben zich laten dopen. Gingen we aan het begin van de avond nog uit van een 12-tal mensen dat zich onder liet dompelen in het bad, sloten we de avond af met maar liefst 15 dopelingen! Vijf-Tien! Hoe vet is dat? En wat ben ik blij dat ik ook één van hen was! Ik ben echt super blij met de keuze die ik gemaakt heb en heb daarom ook geen moment spijt van dat besluit. Wat ik overigens niet heel vreemd vind.

Alhoewel ik in de voorafgaande weken eigenlijk nauwelijks last had van de zenuwen, begon ik het toch best warm te krijgen toen de dienst begonnen was. En normaal heb ik nooit zo'n moeite met het vertellen of presenteren van iets, maar nu begon mijn hart toch wel iets sneller te kloppen. De zenuwen waren op dat moment best hoog, maar alles gleed van me af toen de eerste woorden er uit waren. En na m'n korte getuigenis was het dan eindelijk echt zo ver. Ik mocht het doopbad in. Na het gebed werd ik (net als alle andere dopelingen trouwens) volledig ondergedompeld, waardoor ik samen met Jezus stierf, MAAR ook weer samen met Hem opstond in een nieuw leven. Na het zegengebed en enkele formaliteiten, zoals het uitreiken van het certificaat en de roos, en natuurlijk na het handjes schudden en felicitaties in ontvangst nemen was de avond alweer voorbij.

We zijn nu alweer een paar dagen verder en ik moet zeggen dat die afgelopen dagen mij goed zijn bevallen. Ze waren niet alleen vrij relaxed omdat ik veel vrij was, maar juist omdat de momenten dat ik wel op school of werk was ik lekker mezelf, de nieuwe ik (neo-ego voor de whizzkids), kon zijn. Ik wist en verlangde er naar dat met de keuze tot het dopen mijn leven zou veranderen. En alhoewel er nog maar een paar dagen voorbij zijn, is er al een merkbaar verschil. Wanneer we uitstappen in ons geloof zullen we ook echt op nieuwe plaatsen en nieuwe gebieden in ons leven terecht komen. Soms zullen die wegen lastig zijn maar met de Heilige Geest als onze gids en reisleider kunnen EN zullen we ook over de lastige paadjes onze weg banen.

En hoe vet is het wel niet om te zien wat er nog meer gebeurt. Is het echt puur toeval of is er misschien zelfs sprake van extreem geluk dat we nog geen dag na een propvolle doopdienst al kunnen spreken over een bomvolle vervolgdienst? Nou gewoon mazzel, voorbestemdheid of wat dan ook, ik geloof er niet in. Ik geloof dat er iets is gaan borrelen. En ik geloof dat we deze kans met beide handen aan moeten pakken! Dit is het moment waarop we kunnen en moeten gaan bouwen aan Gods koninkrijk. Ennè, vele handen maken ligt werk hè!

Wat doen we? Laten we het lekker pruttelen, zodat het "veilig" verder borrelt? Laten we het misschien wel afkoelen (geen optie trouwens)? Of zorgen we ervoor dat er echt een enorme fik komt zodat we echt gaan koken!?

The choise is yours/ours!