Pfoé wat gaat de tijd snel zeg. Het is al weer ruim een week geleden dat ik me heb laten dopen met 14 andere toppers. Je laten dopen is het mooiste wat een mens kan doen. Waarom heb ik dit niet eerder gedaan? Nou hierom...

Allebei me ouders zijn christelijk, maar we gingen zelden naar de kerk. Toen ik 4 jaar was gingen mijn ouders scheiden. De aanleiding hiervan was dat mijn vader een zware alcoholist was geworden. In 1999 heeft hij een auto ongeluk gehad, wonder boven wonder overleefd, maar dezelfde dag nog zelfmoord gepleegd. Ik vroeg vaak aan God: Waarom moest U hem van mij wegnemen? Ik gaf God vaak de schuld en ik dacht dat hij me haatte. Tsjaah ik was een kind van 10.

Een maand daarna werd mijn moeder voor 2 maanden opgenomen in het ziekenhuis. Mijn zus en ik werden uit elkaar gehaald en in 2 verschillende pleeggezinnen gestopt. Gelukkig kwam ik in een gezin die wel naar de kerk ging. Ik ging er wel heen, maar met haat in mijn hart, omdat ik al deze ellende moest doormaken van God. Moeilijke tijden kwamen en gingen weer weg. Nog steeds nu ik 21 ben. Ik wist gewoon simpelweg niet wie God was en wat Hij voor mij had kunnen betekenen. Wanneer ik dan probeerde te bidden vroeg ik alleen maar: God waar bent U?! Ik heb U nodig! Waar heb ik dit aan verdiend? God is altijd al bij mij geweest, maar Hij stelde dezelfde vraag aan mij (zoals aan de mens in Genesis 3:9): "Kim, Waar ben jij?!" Ik was te veel met mezelf bezig, door zelf keuzes te maken en op verkeerde paden te belanden. Ik legde nooit mijn gevoelens en verhalen bij Hem neer. Ik dacht altijd: Wat ik nu bid en vraag aan God, MOET ik morgen krijgen, want anders geloof ik er niet in. Zo koppig was ik wel. Als er 1 ding is, wat ik heb geleerd is dat ik GEDULD moet hebben. Geluk komt tevens altijd onverwachts. En dat heb ik gemerkt op 29-11-2009.

Wat voor mij een normale eerste doopdienst moest worden, veranderde in iets wonderbaarlijks. Ik zat in het publiek en ik werd zó ontzettend geraakt. Mijn hart begon harder te kloppen, ik begon helemaal te trillen en rende tijdens de dienst naar achteren. Ik barste in tranen uit en Mirjam ging voor mij bidden. Zij vroeg/riep: Kim wil jij je leven aan de Heer geven?! En ik antwoordde met volle overtuiging: JA! Ik wist dat ik deze roeping van God met beide handen moest vastgrijpen en ik ben ONTZETTEND blij dat ik dat heb gedaan. Het voelde alsof God mij wilde vertellen: Kim, dit kan zo niet langer. Geef je leven aan mij, ik ga je helpen. Maak Mij als jouw levensdoel. Toen kwam het mooiste moment van mijn leven: Ik werd gedoopt.

Nou hier zijn we dan Heer.
We hebben onze leven aan U gegeven.
Wij willen met U door het leven gaan.
Zowel in de moeilijke als gelukkige tijden.
Geef ons de kracht en zegen voor de nieuwe start die we zojuist gemaakt hebben.
In Jezus' naam,
Amen.

Er is 1 vers uit de bijbel die mij echt de kracht geeft en die wil ik jullie graag mee geven. 1 Kor 10,13 : "U hebt geen beproevingen te doorstaan die niet voor mensen te dragen zijn. God is trouw en zal niet toestaan dat u boven uw krachten wordt beproefd; Hij geeft u met de beproeving ook de uitweg, zodat u haar kunt doorstaan."