Een tijdje geleden sprak ik in een jeugddienst en ik was, zoals altijd, goed voorbereid. Ik was ervan overtuigd dat ik een goede boodschap had die de jeugd zou helpen groeien in hun geloof en meer inzicht te krijgen in hedendaagse maatschappelijke kwesties. Toen ik aan het preken was merkte ik dat er iets tussen mijn mond en hun oren was dat de boodschap tegenhield om echt te landen en dit frustreerde mij. Na de dienst sprak ik met een aantal mensen en werden mij een aantal dingen duidelijk.

Ten eerste werd me duidelijk dat het tijdens het spreken tot jeugd impliciet mijn intentie is om hun manier van denken en ontwikkelen te veranderen. Ik vind het jammer dat de jeugd vandaag in hun geloofsontwikkeling gedreven wordt door emoties en consumentengedrag. Dus probeer ik niet zo sterk op hun emoties in te spelen. In plaats daarvan probeer ik de boodschap laagdrempelig en eenvoudig te houden en geen ervaringsgerichte methoden te gebruiken. Maar toen realiseerde ik me dat het weinig effect heeft om de jeugd te onderwijzen op een andere manier dan een postmoderne manier, omdat de huidige jeugd de personificatie van postmodernisme is.

Ten tweede realiseerde ik me dat we erg terughoudend zijn als het gaat om het uitproberen van nieuwe dingen en het verder ontwikkelen van de dingen waar we goed in zijn. We ontdekken goede gaven maar brengen weinig tijd door om deze tot geweldige gaven door te ontwikkelen. We houden vast aan bekende communicatieve en retorische tools en helaas verliest een hele generatie haar focus omdat wij niet meer begrijpen op welke manier de boodschap hen aanspreekt. We houden vast aan de zekerheid van het bekende en lopen daardoor helaas veel mis. En niet alleen wij, maar ook onze jeugd.

De huidige jeugd is postmodern en hen te onderwijzen op een manier die niet aansluit bij hun achtergrond kan ineffectief zijn. Feit is dat ze consumenten zijn. Ze zijn eraan gewend om visueel aangesproken te worden en snelle veranderingen te verwerken. Ze zijn een postmoderne generatie en wij kunnen dit niet veranderen door tot hen te spreken op een manier die niet past bij wie ze zijn.

Ik vraag me dus af: Hebben wij een keuze? Of zijn we gedwongen om op een postmoderne manier te onderwijzen om hun harten te bereiken met de tijdloze boodschap? En wat is onze eigen motivatie? Is ons doel niet beïnvloed te worden door de huidige jonge generatie of willen we juist een invloed hebben op deze generatie?