Wat een geweldig jeugdkamp is het geweest! God was op een krachtige manier aan het werk. In de eerdere blog ‘Opwekking op het jeugdkamp’ kon je alles lezen over de bijzondere gebeurtenissen tijdens de talent night die ieder jaar wordt georganiseerd. Dit was een unieke ervaring en het leiderschapsteam is nog steeds verwonderd over wat er die woensdagavond is gebeurd. De dagen na de talent night hebben we een bijzondere verandering ervaren in de sfeer in de groep. We hadden te maken met een andere groep en moesten onze plannen voor de daarop volgende diensten wijzigen. Maar dat deden we graag!

Een ander hoogtepunt van de week was de vrijdagavonddienst. De preek ging over complete overgave. Het was belangrijk dat de groep begreep dat wat op woensdagavond was gebeurd, waarschijnlijk niet opnieuw zou gebeuren. Op woensdagavond zetten we een stap en daarna was het belangrijk om door te gaan en te bouwen op wat God in hun leven had veranderd. Ik geloof dat God niet wil dat we zoeken naar een constante herhaling van deze ervaring. In plaats daarvan wil Hij dat we verder gaan, en zoeken naar wat we met ons nieuwe inzicht kunnen vinden. God opende de ogen en harten van veel mensen op woensdagavond. Daarom reageerden velen op de oproep op vrijdagavond om hun levens helemaal aan God te geven.

Tijdens de dienst hadden we opnieuw tijd om met elkaar te delen. De belangrijkste vraag hierbij was of mensen konden vertellen hoe ze het kamp hadden ervaren en wat God in hun leven deed tijdens het kamp. Andere mensen stonden op en vertelden over de liefde die ze ervoeren, dat ze de drang voelden om hun relatie met Jezus te verdiepen, dat ze een heilig masker hadden afgezet, en dat ze zichzelf beter hadden leren kennen doordat ze God beter hadden leren kennen. Velen van hen had iets heel nieuws ervaren. En wij ook! De groep was nooit eerder zo hecht.

Aan het eind van de dienst vroegen we de tieners om elkaar Gods zegen te geven. De groep ervoer een diepe verbondenheid en openheid. Het was alleen maar gepast om het geven van de zegen niet te beperken tot één persoon. Gedurende bijna een half uur waren de jongeren ermee bezig om elkaar te zegenen, elkaar te omhelzen, met elkaar te huilen, met elkaar te lachen, met elkaar te bidden, en afscheid te nemen.

Tot vroeg in de volgende morgen waren de jongeren bezig met het schrijven in schriften. Ieder jaar aan het eind van de kampweek, wordt er voor iedere deelnemer en leider een schrift neergelegd met zijn of haar naam erop. Het idee is om een kleine groet te schrijven in het schrift van elkaar. De groepsleiders schrijven in de schriften van hun groepsleden, groepsleden in die van andere groepsleden, vrienden in die van hun vrienden, enzovoort. Maar dit jaar werd er duidelijk veel meer tijd besteed aan het schrijven in elkaars schriften.

God heeft echt grote dingen gedaan tijdens het tienerkamp dit jaar. Hij heeft duidelijk iets wakker gemaakt in de jongeren. Het is iets wat we nog niet echt kunnen grijpen. De grote vraag voor ons als leiders is: Wat nu? Het is een vraag die we stellen met verwondering, benieuwd naar wat God nu gaat doen. Maar het is ook een vraag van zorg, zoekend naar manieren om de jongeren te helpen een nieuw leven als christen te leven. Ik wil jullie vragen om te bidden voor deze jonge mensen. Bid voor hun leiders en voorgangers. Bid dat wat God heeft gedaan in hun leven niet blijft bij een eenmalige ervaring, maar dat het daadwerkelijk een nieuw begin mag zijn in hun reis als christen. Ik ben erg benieuwd naar ‘wat nu’.